ثبت ورود

Login

Username
Password
Remember Me
Forgot your password?
Forgot your username?

ثبت

Fields marked with an asterisk (*) are required.
Name
Username
Password
Verify password
Email
Verify email

طراحی سیستم های اعلام حریق

سیستم های اعلام و اطفاء حریق امروزه به عنوان نیازی ضروری در ساختمان ها ، کارخانه ها و به طور کلی هر جائی که انسان و تجهیزات وجود دارد تبدیل شده است.امروزه برای گرفتن پایان ساخت ساختمان در صورتی که ساختمان از چهار طبقه بیشتر باشد الزاما باید سیستم اعلام حریق نصب شود و طراحی و اجراء نیز مورد تائید بازرسان آتش نشانی قرار گیرد.در کارخانه ها نیز همین پروسه به نحوی دیگر صورت می گیرد و باید تائیدیه های مربوطه اخذ گردد. البته شاید این مطلب از دید اجبار باشد ولی از دیدگاه نیاز مطلب به گونه دیگری است. فرض کنید کارخانه ریسندگی دارای سیستم اعلان خریق نباشد. اگر حریقی در نقطه ای اتفاق بیفتد الزاما باید کسی آن را مشاهده کند تا نسبت به اطفاءآن اقدام شود. معمولا در ایم موارد نجات کارخانه چندان امید وار کننده نیست . در صورتی که وجود سیستم اعلان حریق باعث اطلاع رسانی سریع شده و تصمیم گیری بسیار بهتر خواهد بود.

طراحی سیستم های اعلان خریق براساس استانداردهای خاص و دقیقی می باشد که رعایت آنها الزامی است . برای مثال محل قرار دادن تجهیزات ، نوع تجهیزات و .... برای آشنائی مختصر با این سیستم ها اجازه دهید اندکی توضیح دهیم

طراحی سیستم اعلام حریق (Fire Alarm System Design)
قبل از شروع طراحی و انتخاب تجهیزات سیستم اعلام حریق اولین سوال این است که اصلا چرا این سیستم در ساختمانها و تاسیسات لازم است. حفاظت از جان و اموال، دو علت اساسی نصب سیستم اعلام حریق است که هر یک از آنها نیاز به طراحی و انتخاب تجهیزات خاص خود را دارد. در اغلب ساختمانها هم حفاظت از جان و هم اموال به درجاتی مورد نیاز هستند که باید این نیاز برآورده شود.
سیستم اعلام حریق برای حفاظت از اموال: در این سیستم آتش در مراحل ابتدائی بطور خودکار کشف و محل آن تشخیص داده و آژیر کشیده می شود، تا عوامل آتش نشانی چه از محل و چه از سازمان آتش نشانی برای مبارزه با آتش سوزی آماده شوند. سیستم حفاظت از اموال می تواند به دو صورت باشد:
1- سیستمی که تمام نقاط ساختمان را پوشش دهد؛
2- سیستمی که قسمتهائی از ساختمان را که خطر آتش سوزی در آن بیشتر است پوشش دهد.
سیستم اعلام حریق حفاظت از اموال به تجهیزات، تابلوی کنترل مرکزی و نشان دهنده، شستیها، آشکارسازهای خودکار، آژیرها، تابلوهای تکرار، مکانی برای نصب اعلام حریق و استقرار افراد مسئول سیستم و سیستم اطفاء حریق ثابت نیاز دارد.
سیستم حفاظت از جان افراد: عملکرد این سیستم کارانداختن به موقع آژیر است تا افراد وقت کافی برای فرار از مهلکه داشته باشند. مشخص بودن مسیر خروج در این سیستم بسیار مهم است. زیر اگر دامنه دید مسیر خروج کمتر از ده متر باشد، این مسیر مسدود تلقی می شوند.
در یک ساختمان سیستم حفاظت از جان می تواند به صورتهای زیر در نظر گرفته شود:
1- سیستمی که همه بخشهای ساختمان را پوشش دهد.
2- سیستمی که فقط قسمتهائی از ساختمان را در بر گیرد که در صورت آتش سوزی خطر جانی بیشتری برای ساکنان دارد.
3- سیستمی که فقط فضاها و راهروهای منتهی به راهها و پله های اضطراری را پوشش دهد.
4- سیستم دستی که برای به کار انداختن آژیرها به وجود افراد متکی است.
انواع سیستمهای اعلام حریق مورد استفاده از نظر تجهیزات
1- سیستم آشکارسازهای دودی آژیر سرخود: آشکارسازهای دودی آژیر سرخود که آشکارسازهای خانگی نیز نامیده می شوند، با باطری یا برق شبکه تغذیه می شوند. این آشکارسازها که با احساس آثار مرئی و نامرئی احتراق آژیر می کشند، تاکنون جان بسیاری را با خبرکردن به موقع آتش سوزی نجات داده اند. این وسایل شامل قسمت احساسگر دود و آژیر کوچکی هستند. در ساختمانهای مسکونی تک واحدی کوچک آشکارسازهای دود آژیر سرخود در صورتی که بطور صحیح نصب، بهره برداری و نگهداری شوند، می توانند سطح ایمنی را بسیار زیاد بالا ببرند. اما در ساختمانهای مسکونی تک واحدی خیلی بزرگ، آشکارسازهای دودی همراه با آژیر، حتی در صورت نصب در چند قسمت ساختمان و اتصال آنها به هم، روش حفاظتی مناسبی نیست.
دو نوع از این آشکارسازها وجود دارد که بسته به نوع آتش سوزی از آنها استفاده می شود:
1- آشکارساز یونیزاسیون که در آن منبع رادیواکتیو ذراتی پخش می کند که با یونیزه کردن فضای بین دو الکترود، سبب ایجاد عبور جریان ضعیفی می شود. وقتی ذرات دود وارد محفظه آشکارساز شود باعث کاهش جریان بین دو الکترود می شود و آژیر به کار می افتد.
2- آشکارساز نوری، که در آن منبع نور و یک فتوسل طوری در محفظه آشکارساز قرار گرفته اند که در شرایط عادی، نوری به فتوسل نمی تابد. اما وقتی ذرات دود وارد محفظه آشکارساز شده و پخش شدند، پخش باعث انحراف نور به سمت فتوسل می شود و در نتیجه آژیر به صدا در می آید.
تغذیه آشکارساز با برق 220 ولت ساختمان همراه با باطری کمکی یا تنها با باطری صورت می گیرد. این آشکارسازها در سقف هر اتاق خواب، راهرو و هال منتهی با اتاق خوابها، در هر طبقه خانه، ترجیحا در کنار راه پله، نصب و به هم متصل می شوند به طوری که آژیر هر یک از آنها به محض احساس دود به صدا در می آید. باید دقت کرد که آشکارساز در مسیر هوای هواکش نصب نشود، زیر سرعت عبور هوا، روی آشکارساز از بقیه قسمتهای فضا بیشتر است.
2- سیستم اعلام حریق معمولی: سیستم اعلام حریق معمولی از یک تابلوی مرکزی کنترل و اعلام حریق تشکیل شده است که یک یا چند کارانداز و دو یا چند آژیر به آن متصل شده اند. مرکز کنترل و اعلام حریق به شبکه و برق رزرو (کمکی) وصل می شود. هر یک از کاراندازها-اعم از شستیها، آشکارسازهای حرارتی یا هر آشکارساز دیگر آتش-هنگام مواجهه با آتش باعث تغییر در مدار الکتریکی مربوطه خواهند شد. سپس مرکز کنترل و اعلام حریق، مداری را که اعلام خطر کرده است تشخیص می دهد و کلیه آژیرهای مدارهای وابسته را به کار می اندازد.
سیستم معمولی از چند مدار شعاعی تشکیل شده است که هر مدار به وسایل (آشکارسازها و آژیرها و ...) تجهیز و در یک بخش مجزا از ساختمان وصل شده اند. تجهیزات این سیستم در مقایسه با انواع پیشرفته تر ارزانتر و در نتیجه برای ساختمانهای کوچک، که سیمکشی سیستم حلقوی از سیمکشی شعاعی پرهزینه تر است، مناسب است.


3-سیستم اعلام حریق آدرس یاب: سیستم آدرس یاب قادر است پیام را از محل هر یک از آشکارسازها و یا شستیها تشخیص دهد. بنابراین به دلیل نشان دادن مرکز دقیق تر آتش، نسبت به سیستم معمولی برتری دارد، زیرا فقط آژیر مدار یا بخشی که پیام آن به مرکز رسیده است و آژیر مرکزی در محل تابلوی کنترل به صدا در می آید و آژیر سایر بخشها یا مدارها به کار نمی افتند. مزایای دیگر این سیستم به نوع آشکارسازها و تابلوی مرکزی به کار رفته بستگی دارد.
آشکارسازها می توانند به سه گروه تقسیم شوند:
1- آشکارسازهای دو وضعیتی: آشکارسازهای دو وضعیتی در «شرایط عادی» و «شرایط آتش» دو خروجی متفاوت ارائه می دهند.
2- آشکارسازهای چند وضعیتی: آشکارسازهای چند وضعیتی در شرایط عادی، شرایط آژیر آتش یا سایر شرایط غیرعادی، یکی از چند وضعیت خروجی را ارائه می دهند. سیسیتم آدرس یاب با آشکارسازهای چند وضعیتی می تواند در مورد مسائل مهم پیش آگاهی ارائه دهند که چنانکه تحلیل شود، اعلام خطر اشتباهی را تاحدی کاهش می دهد.

 

3- آشکارسازهای قیاسی (آنالوگ): آشکارسازهای قیاسی با ارائه خروجی قیاسی یا دیجیتال مقدار شرایط احساس شده را نمایش می دهند. در نتیجه این آشکارسازها اعلام کننده آتش نیستند، بلکه اطلاعات را به قسمت دیگری می فرستند تا در آنجا وضعیت آتش، غیر آتش و یا عیب دستگاه تشخصی داده شود. دستگاه ریزپرداز مرکزی سیستم قیاسی، اطلاعات قیاسی را با آستانه از پیش تعیین شده مقایسه می کند. در نتیجه همانند سیستم آدرس یاب به ندرت دچار اشتباه می شود. اگر تغییرات اطلاعات قیاسی با تغییرات قبلی اطلاعات قیاسی مقایسه شوند، اعلام خطر اشتباهی به طور قابل ملاحظه ای کاهش می یابد. مزیت سیستمهای پیشرفته به خاطر عملکرد تابلوی کنترل مرکزی است. این تابلوها معمولا دارای برنامه های کامپیوتری از پیش تعیین شده برای مشخص کردن پیامهای وضعیت آتش هستند.
سیستمهای آدرس یاب بسته به نوع تابلوی کنترل مرکزی می توانند به صورت شعاعی یا حلقوی، سیمکشی شوند. با نصب کاراندازها و آژیرها در مدارهائی که کلا شعاعی یا حلقوی اند هزینه تاسیسات کاهش می یابد.سیستم سیمکشی حلقوی، بویژه در ساختمانهای بزرگ، بسیار مناسب است.
هر بخش از وسایل، کاراندازها و هر گروه از آژیرها مدار دوسیمه مخصوص خود را دارد. تابلوی کنترل پیامها را می گیرد و مدار آژیرهای هر بخش از کاراندازها، که پیام آن به مرکز رسیده است، را به کار می اندازد.
سیمکشی مدارهای اغلب سیستمهای آدرس یاب حلقوی است اما بعضی مواقع مدارهای کاراندازها حلقوی و مدار آژیرها شعاعی است.
گروه بندی تجهیزات: به چند علت ساختمان باید به چند ناحیه آشکارساز آتش و اعلام خطر تقسیم شود. نخستین هدف این است که محل آتش یا اشکال تعیین شود. در هر ناحیه-یا گروه نواحی-در سیستم اعلام خطر دو مرحله ای، تمام وسایل اعلام خطر در در هر ناحیه-یا گروه نواحی- می توانند با هم بصورت گروهی درآیند. در سیستم معمولی، ناحیه ها و گروه آژیرها در مدارهای مجزا قرار دارند. در حقیقت مدارها و ناحیه ها گاهی دارای یک مفهوم هستند. سیستم آدرس یاب با توانائی تعیین حوادث در هر یک از وسایل این مفهوم را تغییر داده است و مدارها اکنون می توانند با وسایل بخشهای متعدد در ارتباط باشند. تمام بخشها باید به آسانی از محل کنترل قابل دسترس باشند. سیستم آدرس یاب ناحیه بندی را نفی نمی کند. ناحیه بندی ساختمانها برای طرح اعلام حریق حیاتی است. در ساختمانهای بزرگ تشخیص حوادث به کمک آشکارسازهای منفرد می تواند اطلاعات گمراه کننده ای بدهد. در ساختمانهای بزرگ و متوسط همواره باید تقسیم بندی ساختمان به چند ناحیه برای تعیین مکان آتش به کار رود. در ساختمانهای خیلی بزرگ ناحیه ها می توانند به بخشهای کوچکتری، که در تابلوهای تکرار نشان داده می شوند، تقسیم شوند. این تقسیم بندی باید در تابلوی بزرگی در ورودی اصلی ساختمان نشان داده شود.
اصول زیر تعداد و اندازه بخشها را نشان می دهند:
- زیربنای هر ناحیه نباید بیش از 2000 متر مربع باشد.
- افراد نباید برای تعیین دیداری محل آتش در هر ناحیه بیش از 30 متر بپیمایند.
- چراغهای چشمک زن قابل تشخیص از دور می توانند نیاز به تعدد ناحیه های کوچک را کاهش دهند.
- هیچ ناحیه ای نباید بیش از یک طبقه را پوشش دهد، مگر اینکه مساحت کل ساختمان کمتر از 300 متر مربع باشد. راه پله و آسانسور ساختمان باید به صورت یک ناحیه در نظر گرفته شود.
- در مجتمعهای مسکونی محدوده واحدهای مسکونی، محدوده ناحیه ها را تشکیل می دهند.
- اگر در فضائی احتمال آتش سوزی خاصی وجود داشته باشد، باید ناحیه جداگانه ای برای شناسائی سریع آتش در آن فضا منظور شود.
- در سیستم آدرس یاب با سیمکشی حلقوی، دستگاههای موجود در هر حلقه نباید مساحتی بیش از ده هزار متر مربع را پوشش دهند.
- در سیستم آدرس یاب با سیمکشی حلقوی هیچگاه نباید بیش از 126 آشکارساز در یک حلقه قرار گیرند.
تجهیزات سیستم اعلام حریق
شستیها: برای جلوگیری از اشتباه نشان داده شدن محل حریق، شستیهای حریق، مخصوصا آنها که در پاگرد راه پله ها قرار دارند باید در ناحیه های جداگانه قرار گیرند. این امر می تواند با نشان دادن جداگانه آشکارسازهای خودکار و شستیها بدست آید. انواع گوناگون شستیها، صرفنظر از شکل واحد، برای کاربردهای مختلف سازگار شده اند. روش کارکرد همه شستیها در یک سیستم، جز در شرایط خاص، یکسان است. شستیهای اولیه اغلب فقط به یک شکل بودند، اما در انواع گوناگون و مناسب کاربردهای مختلف وجود دارند. روش کارکرد تمام شستیها، بجز در محیطهای مخصوص، باید یکسان باشد. بعد از عمل کردن شستی باید آژیر در کمتر از 3 ثانیه به صدا درآید. اغلب شستیها با شکستن صفحه شیشه ای روی شستی عمل می کنند، بعضی از آنها کلید مخصوصی برای راه اندازی شستی دارند.
در نصب شستیهای حریق این نکات را باید در نظر گرفت:
- در محلهای آشکار و کاملا در معرض دید نصب شوند تا براحتی دیده شوند.
- ارتفاع محل نصب آنها از کف 140 سانتیمتر است.
- فاصله نصب شستیها طوری باشد که افراد برای رسیدن به هر شستی بیش از 30 متر نپیمایند.
- در محل پاگرد راه پله های هر طبقه و تمام راههای فرار و خروج به بیرون نصب شوند.
آشکارسازها: در سیستم آشکارساز دودی آژیر سرخود دو نوع آشکارساز دودی یونیزاسیون و نوری توضیح داده شدند. در این قسمت آشکارسازهای غیرخانگی بدون آژیر بررسی می شوند. آشکارسازها عموما برای پاسخ به یکی از حالتهای دود، حرارت، شعله و یا ترکیبی از آنها طراحی می شوند.
آشکارسازهای حرارتی: آشکارسازهای حرارتی دو نوع هستند. نوع «نقطه ای» که به دمای اطراف یک نقطه خاص پاسخ می دهد و نوع «خطی» که به تغییرات دما در طول خط تغییر آن واکنش نشان می دهد. تمام آشکارسازهای حرارتی نقطه ای دارای المان حرارتی ثابتی هستند که در دمای از پیش تعیین شده به کار می افتند. بعضی از انواع این آشکارسازها دارای المانی طراحی شده هستند که برای مقایسه نرخ افزایش دما در واحد زمان و نشان دادن واکنش سریع به افزایش دما به کار می روند. این نوع آشکارسازها را «حرارتی ترکیبی» می نامند.
به طور کلی، آشکارسازهای حرارتی کمتر از سایر انواع آشکارسازها حساس هستند، مثلا شعله باید به یک سوم ارتفاع سقف برسد تا این آشکارسازها به کار افتند. بنابراین در جاهائی که آتش ضعیفی می تواند سبب خسارت زیادی شود نباید به کار روند.
آشکارسازهای حرارتی دمای ثابت برای واکنش به آتش سوزیهای سریع و برای استفاده در مکانهائی که اعلام خطرهای ناخواسته از آشکارسازهای دودی به علت آلودگی هوا پیش می آید، و در دمای ثابتی مثلا 55 درجه سلسیوس، به کار می روند. آشکارسازهای حرارتی ترکیبی (مقایسه روند افزایش دما نسبت به واحد زمان) به افزایش سریع دمای هوای اطراف واکنش نشان می دهند، ولی به افزایش عادی دمای هوا ناشی از سیستمهای گرم کننده، نور خورشید و ... واکنش نشان نمی دهند. این آشکارسازها المانی دارند که فقط در دمای ثابتی مثلا حدود 55 درجه سلسیوس عمل می کند.
آشکارسازهای حرارتی غالبا با ولتاژ 15 تا 30 ولت تغذیه می شوند و جریان آنها در حالت عادی در 24 ولت حدود 45 تا 60 میکروآمپر است.
چراغ راهنمای آشکارساز، که هنگام عمل کردن آن روشن می شود، به یکی از رنگهای اصلی قرمز یا سبز است و از فاصله زیاد می توان آن را دید. مدارهای دو سیمه آشکارسازهای حرارتی می توانند با کابل، با روپوش پی-وی-سی، با غلاف مکانیکی محافظ یا بدون غلاف محافظ با رساناهائی به مقطع 1 میلیمتر مربع و یا با سیمهای نمره یک و نیم در لوله اجرا شوند.
آشکارسازهای دودی: دو روش اصلی کشف نقطه ای دود وجود دارد: محفظه یونیزاسیون و محفظه پخش نوری. انتخاب روش کشف آتش معمولا بستگی به نوع آتش احتمالی دارد که باید در مقابل آن حفاظت به عمل آید. در روش یونیزاسیون، جریان ضعیف الکتریکی مابین دو الکترود، با وارد شدن دود به محفظه آشکارساز، کاهش می یابد و آژیر به صدا در می آید. آشکارسازهای یونیزاسیون به ویژه به ذرات زیر دود حاصل از آتشهائی که سریع شعله می کشند حساس هستند ولی حساسیت آنها نسبت به ذرات درشت دود حاصل از اجسام پی-وی-سی که بیش از حد داغ شده اند کم است. در روش پخش نوری، آشکارساز با پخش نور یا در بعضی موارد جذب نور به کار می افتد. آشکارسازهای نوری به ذرات درشت دود بیشتر حساس هستند و حساسیت کمتری نسبت به ذرات ریز دود دارند. هر دو نوع آشکارساز حساسیت کافی برای تشخیص آتشهای عمومی را دارند ولی باید به حریقهای خاصی که ممکن است به وجود آید توجه دقیق بشود. اعلام خطرهای کاذب همچنین می توانند در انتخاب آشکارساز تاثیر داشته باشند. آشکارسازهای یونیزاسیون به دود غلیظ سوختن مواد نفتی و رطوبت؛ و آشکارسازهای نوری به دودهای رقیق توتونی حساس هستند. آشکارسازهای نقطه ای گوناگونی با هر دو روش کشف آتش وجود دارند. برای کاربردهای خاص، آشکارساز شعاع غیرمرئی دود یا آشکارسازهای خطی و آشکارسازهای مکنده که هوا را از چند موقعیت به آشکارساز مرکزی می کشند، وجود دارند. آشکارساز شعاعی دود که وقتی اشعه مادون قرمز دود پنهان است واکنش نشان می دهد و به ویژه برای فضاهای باز و وسیع مانند انبارهای بزرگ خیلی مناسب است. آشکارسازهای مکنده هوا را از داخل کانال می کشند و می تواند با کانالهای با عرضهای متفاوت وفق داده شود. آشکارساز قیاسی یونیزاسیون به ذرات ریز دود حساس است و می تواند برای تشخیص حریقهای معمولی به کار رود. این آشکارساز آنچه را از محیط دریافت می کند به صورت رمز عددی به مرکز کنترل و اعلام حریق می فرستد. آشکارساز یونیزاسیون به ذرات ریز دود حساس است و می تواند برای تشخیص خطرات آتشهای عمومی به کار رود.
آشکارسازهای دودی اغلب با ولتاژهای 15 تا 30 ولت تغذیه می شوند و جریان آنها در حالت عادی در 24 ولت حدود 30 تا 50 میکروآمپر است. مدارهای دوسیمه آشکارسازها می توانند با کابل، با روکش پی-وی-سی، با غلاف مکانیکی یا بدون غلاف محافظ با رساناهائی به مقطع 1 میلیمتر مربع و یا سیمهای نمره یک و نیم در لوله اجرا شوند.
آشکارسازهای شعله: آشکارسازهای شعله براساس تشخیص اشعه مادون قرمز یا ماوراء بنفش عمل می کنند. بر خلاف آشکارسازهای دودی، این آشکارسازها را می توان در هر دو فضای بسته و باز بکار برد. این آشکارسازها باید در خط دید محوطه ای که پوشش خواهند داد قرار بگیرند. آشکارسازهای شعله اغلب برای پوشش فضاهای باز بزرگ با سقفهای خیلی بلند یا بدون سقف جمع کننده دود به کار می روند. آشکارساز قیاسی شعله به شعله هائی که حتی دود همراه دارند واکنش نشان می دهد، تحت تاثیر نور خورشید کمتر قرار می گیرد و علایم دریافتی را به صورت اعداد رمز به مرکز اعلام حریق می فرستد.
نصب آشکارسازها: در پایه آشکارسازها دو محل برای عبور پیچ و محکم کردن در محل نصب وجود دارد. بعد از نصب پایه آشکارساز و اتصال سیمهای آن، قسمت حساس آشکارساز روی پایه قرار می گیرد و با چرخش کمی در یک جهت (جهت عقربه های ساعت) در پایه نصب و قفل می شود. پایه های آشکارسازها قسمتهای الکترونیکی که در هنگام نصب آسیب ببیند ندارند. ارتباط الکتریکی پایه و قسمت حساس آشکارساز با سیم برقرار نمی شود، بلکه تیغه های فنری که در پایه پیش بینی شده اند این ارتباط را برقرار می سازند.
آژیرها: مشخصات صدای تمام آژیرهای نصب شده در ساختمان باید یکسان باشند. فقط در فضاهائی که زمینه پارازیتهای زیادی دارد، باید آژیرهائی با صدای بلندتر نصب شود. هنگام انتخاب نوع آژیر در مکانهای پرصدا، باید توجه داشت صدای آژیر با هیچ صدای دیگری اشتباه گرفته نشود. صدای آژیر باید ممتد باشد، اگرچه از نظر دامنه یا فرکانس ممکن است تغییر کند. در سیستمهای دومرحله ای، در فضاهائی که در لحظه آتش سوزی در خطر نیستند، آژیر نگهبان دیگری نصب می شود. تمام آژیرها باید در فرکانس فاصله 500 تا 1000 هرتز کار کنند، مگر اینکه فرکانسهای پارازیتهای صوتی محل آنها را تحت تاثیر قرار دهند. از آژیرهای منقطع نباید استفاده کرد. بطور کلی آژیرها برای هیچ منظور دیگری نباید به کار روند. ولتاژ کار آژیرها از 9 تا 24 ولت است ولی اغلب با 24 ولت کار می کنند و جریان آنها بسته به نوع مورد استفاده از 20 میلی آمپر تا چند آمپر تغییر می کند.
حدود مشخصی برای فاصله آژیرها از یکدیگر پیشنهاد نشده است. ولی حداقل سطح صدای لازم باید 65 دسیبل یا 5 دسیبل بالاتر از پارازیتهائی باشد که احتمالا بیش از 30 ثانیه طول می کشد. اگر سیستم آژیر برای بیدار کردن افراد در خواب لازم باشد، در آن صورت حداقل سطح صدا در محل خواب در شرایط درهای بسته نباید کمتر از 70 دسیبل باشد. این شرایط بر تعداد و محل نصب آژیرها در یک ساختمان تاثیر دارند. تاثیر درها، دیوارها، سقفها و کفها بر صدا باید به حساب آورده شود. اغلب درهای تکی 20 دسیبل سطح صدا را کاهش می دهند. در انواع سیستمهای اعلام حریق حفاظت از جان حداقل سطح صدا در تمام قسمتهای مسکونی خدماتی ساختمان باید ایجاد شود. قسمتهای مسکونی شامل فضاهای محدود شده مانند داکتهای خدماتی هستند که آنجا گاهی افراد مشغول کار می شوند. نصب یک آژیر در محل تجهیزات کنترل و اعلام حریق و آژیر دیگری در بیرون خروجی اصلی لازم است. در عمل، اغلب سیستمهای کشف، اعلام آتش، به اجزائی هم برای حفاظت جان و هم اموال نیاز دارند. بنابراین اغلب سیستمها باید دارای این مشخصه باشند.
چراغهای چشمک زن: در فضاهائی که پارازیت زیادی دارند، یا مکانهائی که ساکنین آنها قادر نیستندآژیرها را رسا بشنوند، لازم است ترکیبی از آژیرها و چراغ چشمک زن که از دور قابل دید باشند نصب شوند.
مرکز کنترل و اعلام حریق: انتخاب تجهیزات مرکز کنترل و اعلام حریق بستگی به سیستم اعلام حریق طراحی شده دارد. اکنون هر دو سیستم آدرس یاب معمولی و آدرس یاب قیاسی را می توان برای انواع ساختمانها استفاده کرد. بنابراین مشخصات تجهیزات مرکز کنترل حریق، بر اساس اماکن مورد پوشش خواهد بود. اما، روشهای نشان دهنده از این قاعده کمتر تبعیت می کند و بستگی به نیازهای ساختمان دارد. هنگام انتخاب تجهیزات کنترل، مصرف جریان مدارهای کشف آتش و آژیرها هر دو در نظر گرفته می شوند. بعضی از تابلوهای مرکز کنترل و اعلام حریق، منبع تغذیه جریان مستقیم کمکی دارند، اما در ساختمانهای بزرگ لازم است منبع تغذیه جریان مستقیم خارجی برای مرکز کنترل و اعلام حریق فراهم شود. قدرت منبع برق کمکی با توجه به مصرف جریان سیستم و مشخصات تغذیه آن تعیین می شود. بطور کلی منبع برق کمکی حداقل باید در شرایط عادی به مدت 24 ساعت دوام یابد که 30 دقیقه آن بار کامل همراه با آژیر است. در شرایط ویژه، مانند وجود مولد برق اضطراری، این زمانی می تواند کاهش یابد. اگر ساختمانی برای مدت مشخصی فاقد سکنه است، زمان عادی رزرو، باید 24 ساعت طولانیتر از مدتی باشد که ساختمان پر از سکنه است. مثلا اگر ساختمانی از ساعت 6 بعد از ظهر چهارشنبه تا 8 صبح شنبه بدون سکنه است، برق کمکی سیستم اعلام حریق باید بتواند 86 ساعت تحت شرایط عادی با 30 دقیقه با بار کامل همراه با آژیر کار کند. تعداد مدارهای مرکز کنترل و اعلام حریق متناسب با تعداد ناحیه های هر ساختمان است. مثلا برای ساختمانی با 9 ناحیه، یک مرکز 12 مداری لازم خواهد بود که سه مدار اضافی آن رزرو است.

حال بعد از دانستن اطلاعاتی مختصر در مورد این سیستم ها دلیل دانستن طراحی این سیستم ها را بیان می کنیم

به عنوان یک شغل امروزه طراحان زیادی در این زمینه فعالیت می کنند. طراحان این رسته فنی و مهندسی زیر نظر سازمان فنی و مهندسی هستندو باید از این سازمان دارای مجوز باشند.سازمان نظام مهندسی بعد از قبولی مهندسین در آزمون های مربوطه آنها را وارد سطح 3 می کند که بعد از گذشت زمان و گذراندن کلاس های ارتقاء پایه می توانند در سطوح بالاتر قرار گیرند.به هر صورت هرکسی باید توانائی و دانش کافی در این زمینه باشد تا بتواند مجوز طراحی و یا نظارت را اخذ نماید

شما اینجا هستید: خانه دوره های آموزشی آزاد طراحی سیستم های اعلام حریق